2005/Dec/21

Entry หากินกะของเก่า.. อีกแล้ว

ไม่รู้จะลงอะไร มองไปทางไหนก็มีแต่คนอัพรูปงานโด.. ไม่มีให้อัพมีแต่รูปงานประกวดกระต่าย.. ก็เลยเอาEntryเก่ามาลงแก้เบื่อไปพลางๆ ส่วนใหญ่ที่เซฟไว้มันไม่ใช่ Edited สุดท้ายเพราะงั้นอาจจะมีคำผิดหรือลิ้งค์เสียหรือไม่ครบอยู่บ้างอ่ะนะ ขี้เกียจแก้

อยู่ทุก Entry ยกเว้นรวมลิ้งค์ Exteen ที่ไม่ได้เซฟเพราะเป็นเอ็นทรี่รียูสเอ็นทรี่เก่าซะส่วนใหญ่..



อันนี้เป็นตอนจบของฟิคงงๆที่แต่งไว้ตั้งนานแล้ว แล้วก็ดราฟไว้แต่ไม่เคยลง เนื่องจากรู้สึกว่าจบโหด.. ไหนๆก็เจอที่เซฟไว้พอดี.. เอาซะหน่อย


มาจบฟิคงงๆ ไอ้ตอนที่แล้วมันยังค้างๆยังไงไม่รู้ เลยต่ออีกนิด

Smile#5: The End of the Beginning

เสียงเคาะประตูเบาๆดึงสติของชั้นกลับมา นาฬิกาบนโต๊ะของชั้นบอกให้รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาตีสามกว่า สองชั่วโมงหลังจากที่ชั้นออกมาจากห้องของชั้นที่สหกรณ์โรงเรียน ทิ้งให้เด็กสาวทั้งสองอยู่ด้วยกันตามลำพัง

เมื่อชั้นลุกไปเปิดประตูก็พบกับสายตาคู่นั้น ที่เหมือนจะรู้ทันไปซะทุกอย่าง ชั้นอยากจะปิดประตูใส่เธอ แต่ทำได้แค่พยักหน้าและเดินกลับมานั่งลงบนเตียง เธอปิดประตูและเดินมาหยุดตรงหน้าชั้น

คราวนี้คุณทำเกินไปนะคะ น้ำเสียงของเธอฟังดูเหมือนผิดหวังมากกว่าโกรธ

คุณมาที่นี่กลางดึกเพื่อตำหนิชั้นเหรอคะ ชั้นเงยหน้าขึ้นไปยิ้มให้คานาเดะ แต่แววตาเศร้าๆที่มองลงมาที่ชั้นทำให้ชั้นปวดใจอย่างประหลาด ยังไงซักวัน คุณนานาโฮะก็ต้องรู้ไม่ใช่เหรอคะ สู้รู้ตั้งแต่ตอนนี้จะไม่ดีกว่าเหรอคะ คุณนานาโฮะน่ะ ถึงจะชอบโวยวาย ดีที่ใช้กำลัง แล้วก็เข้าใจอะไรยาก แต่ว่าเธอก็ไม่ได้ใจแคบขนาดที่จะไม่ยอมเข้าใจเรื่องแบบนี้นี่คะ เรื่องนั้นคุณเองน่าจะรู้ดี

ถ้ารู้อย่างงั้นแล้ว คุณทำไปทำไมล่ะคะ หญิงสาวถามสายตาที่จ้องมาที่ชั้นเริ่มทำให้ชั้นรู้สึกกระวนกระวาย

ก็เพราะเกลียดน่ะซิคะ คนที่ยอมปล่อยโอกาสที่จะได้อยู่ข้างๆคนที่รักไป คนที่ยอมทิ้งความรักโดยที่ไม่แม้แต่จะลองต่อสู้ ความรักที่มีแต่การเสียสละ คนแบบนั้น ความรักแบบนั้น ชั้นเกลียดที่สุดค่ะ ชั้นโกหก ทั้งคานาเดะและชั้นเองรู้ดีว่าชั้นรักคนๆนั้นมากแค่ไหน

ชั้นมองดูหญิงสาวตรงหน้าชั้นคุกเข่าลง มือที่เอื้อมมาลูบรอยช้ำตรงคอชั้นเบาๆทำให้ภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นของเด็กสาวที่ชั้นรักผุดขึ้นมาในหัวชั้นอีกครั้ง ชั้นหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง พยายามซ่อนความรู้สึกจากดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้น ดึกแแล้วนะคะ พักผ่อนกันเถอะค่ะ ชั้นรอจนได้ยินเสียงประตูห้องปิดลงแล้วจึงหันกลับไป ในตอนนี้ทั้งร่างกายและจิตใจของชั้นแสนจะเหนื่อยล้าแต่ก็ไม่กล้าปิดตาลง สิ่งที่ชั้นกลัวไม่ใช่ความฝันที่หลอกหลอนชั้นทุกครั้งที่หลับตาแต่กลับเป็นเวลาที่ต้องตื่นขึ้นมาเผชิญหน้ากับความจริงอีกครั้ง

...................................

ขณะที่กำลังเดินไปที่ตึกสภาชั้นพบกับคุองเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เรื่องเมื่อคืนก่อน สวัสดีค่ะคุณคุอง ดูเหมือนเธอจะไม่ได้แปลกใจกับการทักทายแบบปกติของชั้นนัก

สวัสดีค่ะ เธอตอบพร้อมกับเร่งฝีเท้าขึ้นมาเดินข้างๆชั้น ขอถามอะไรหน่อยได้มั๊ยคะ เธอพูดสายตายังคงมองไปข้างหน้า เธอนิ่งไปครู่นึงเพื่อรอคำตอบแต่ก็เริ่มพูดอีกครั้งเมื่อเห็นชั้นไม่ปฏิเสธ ทำไมถึงทำแบบนั้นเหรอคะ เท้าของเธอหยุดลงก่อนที่จะหันมาถามชั้น

ถ้าชั้นบอกว่า.. ชั้นหยุดเดินและหันมาเผชิญหน้าเธอ เพราะเกลียดล่ะคะ ชั้นรู้สึกถึงตัวตนของเด็กคนนั้นอยู่ใกล้ๆ ตัวตนของเด็กสาวที่ชั้นสามารถรู้สึกได้อยู่เสมอ ไม่ว่าเธอจะพยายามซ่อนขนาดไหนก็ตาม ชั้นดึงความสนใจกลับมาที่เด็กสาวตรงหน้า เพราะเกลียดคุณที่ทั้งๆที่อายุน้อยกว่า ทั้งๆที่เป็นคนนอก และทั้งๆที่มาทีหลัง แต่กลับได้สิ่งที่ควรจะเป็นของชั้นไป ก็เลยอยากให้คุณสูญเสียสิ่งสำคัญไปบ้างไงคะ

... ... ชั้นบังคับตัวเองไม่ให้ขยับตัว เมื่อรู้สึกถึงมีดสั้นสองเล่มที่กำลังพุ่งตรงมาเพราะรู้ว่ามีดพวกนั้นไม่ได้เล็งมาที่ชั้น คุองดูจะตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นมีดทั้งสองพุ่งไปปักลงบนต้นไม้ข้างๆ พลาดชั้นไปเพียงไม่กี่เซนต์ ชั้นหัวเราะเบาๆ ใจร้อนกว่าที่คิดอีกนะคะ ชั้นพูดขึ้นลอยๆกับตัวเองก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้คุองยืนอยู่คนเดียว สีหน้าเหมือนกำลังครุ่นคิด

คืนนั้นในภายในห้องรักษาความปลอดภัย

โคโตฮะ ทางเหนือห้าร้อยเมตร พบกลุ่มผู้บุกรุกมีอาวุธปืน ดูเหมือนจะเป็นมืออาชีพ ช่วยจับตาดูไว้เงียบๆจนกว่าคนของตระกูลคินโจจะไปถึงนะคะ ชั้นสั่งผ่านอุปกรณ์สื่อสาร บอร์ดี้การ์ดที่ตระกูลคินโจส่งมาคอยจัดการกับผู้บุกรุกอันตรายช่วยงานของพวกเราเป็นอย่างมาก แต่ภาพที่เห็นจอมอร์นิเตอร์กลับทำให้ชั้นใจหายเด็กสาวในจอภาพไม่มีท่าทีเหมือนจะฟังคำสั่งของชั้นแม้แต่น้อย โคโตฮะ ชั้นตะโกนและรีบออกจากตึกสภามุ่งหน้าไปยังที่ๆเธอคนนั้นอยู่อย่างไม่คิดชีวิต แต่เมื่อชั้นไปถึงก็เห็นเงาลางๆของเธอกำลังหอบหายใจถี่ๆอยู่ในความมืด รอบๆเธอมีร่างของผู้บุกรุกล้มอยู่เกือบสิบคน ชั้นก้าวเข้าไปหาเธออย่างเร็วๆ และก่อนที่ชั้นจะรู้สึกตัวมือของชั้นก็ฟาดลงบนใบหน้าของเธอ เวลาดูเหมือนจะหยุดลง

ชั้นเองกลับเป็นฝ่ายที่ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นมากว่าเด็กสาวที่หน้าสีหน้ายังคงไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ความกลัวที่จะต้องสูญเสียเธอไปทำให้ชั้นขาดสติจนตะคอกใส่หน้าเธอ โคโตฮะ คุณขัดคำสั่งของชั้นจนทำให้ตัวเองและเพื่อนร่วมทีมตกอยู่ในอันตราย คุณคิดบ้างมั๊ยคะ

คนอย่างคุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งชั้น น้ำเสียงเย็นชาของเธอทำให้ชั้นเจ็บปวด กำแพงที่ชั้นใช้เวลาสร้างขึ้นกว่าสิบปี เริ่มสั่นคลอน

ตอนนั้นเองรถของบอดี้การ์ดก็มาถึงพร้อมๆกับเชอร์โรกีสีดำของซินดี้ที่มีประธาน และคุองนั่งมาด้วย แสงจากไฟหน้าของรถทั้งสองทำให้ชั้นเห็นเป็นครั้งแรกว่าเสื้อของโคโตฮะมีรอยเลือดจำนวนไม่น้อยเปรอะอยู่ ชั้นเอื้อมมือออกไปหาเธอด้วยความตกใจ ต้องการเพียงจะสำรวจให้แน่ใจว่าเลือดพวกนั้นไม่ใช่ของเธอ แต่ก่อนที่มือชั้นจะสัมผัสตัวเธอกลับมีมือมาปัดมันออก มือเล็กๆที่เคยอบอุ่นวันนี้กลับเย็นเชียบเมื่อสัมผัสมือของชั้น สายตาของเธอที่มองชั้นมันช่างเย็นชาจนทำให้ชั้นใจหาย ชั้นได้แต่มองดูเธอหันหลังเดินไปที่รถอย่างช้าๆ

และได้ยินของประธานสั่งให้คุองพาโคโตฮะไปที่ห้องพยาบาลถึงแม้ว่าเด็กสาวจะปฏิเสธว่าเลือดพวกนั้นไม่ใช่ของเธอ สิ่งต่างๆหลังจากนั้นค่อยๆเลือนลางเมื่อสิ่งที่อยู่ในใจของชั้นตอนนี้มีเพียงภาพของมืออันเย็นเฉียบที่เอื้อมมาปัดมือของชั้น และสายตาอันเย็นชาที่ทำให้ชั้นเจ็บปวดมากกว่าแววตาที่โกรธแค้นที่ชั้นเคยเห็นหลายเท่า และแล้วกำแพงที่ปกป้องหัวใจของชั้นมาตลอดก็พังทลายลง ชั้นทรุดลงกับพื้นไหล่ของชั้นสั่นเล็กๆก่อนที่น้ำตาที่กลั้นมานานจะค่อยๆไหลลงมา ประธานออกคำสั่งให้พวกบอร์ดี้การ์ดออกไปจากที่นั่น ณ ที่นั้นเหลือเพียงเธอที่ยืนมองชั้นอยู่เงียบๆ

1อาทิตย์ผ่านไป 10วันก่อนเปิดเทอม ที่ห้องของประธาน

.

ออกจากโรงเรียน.. คานาเดะถามชั้นอย่างแปลกใจ

ก็แค่ชั่วคราวน่ะค่ะ ชั้นตอบหลังจากวางถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะกาแฟด้านหน้า

แต่ว่าในเวลาแบบนี้.. คำพูดของเธอทำให้รู้ว่าเธอไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของชั้น แต่กลับไม่กล้าปฏิเสธคำขอร้อง

ชั้นยิ้มให้ประธาน ที่ๆทุกคนสามารถทำสิ่งที่ตนปรารถนา บางครั้งชั้นก็รู้สึกว่าเธอยึดติดกับคำๆนั้นมากเกินไป จนสุดท้าย ตัวเธอเองก็ยังคงต้องเสียสละความต้องการของตน

ก็เพราะเวลาแบบนี้น่ะซิคะถึงต้องไป ถึงเรื่องต่างๆภายในโรงเรียนจะค่อยๆสงบลง แต่มันก็พิสูจน์ให้เราเห็นว่าสภาโกคุโจไม่สามารถจะอยู่ได้ด้วยคนเพียงเท่านี้นะคะ ชั้นอธิบาย ถึงแม้ว่าพวกเราทั้งสามคนซึ่งจบการศึกษาแล้วจะตัดสินใจอยู่ในโรงเรียนต่อไป แต่เรื่องยุ่งๆในช่วงหลายอาทิตย์ที่ผ่านมา ก็ทำให้พวกเรารู้ว่า สภาโกคุโจต้องการสมาชิกเพิ่มอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แล้วจะไปนานแค่ไหนคะ เธอถามเมื่อไม่สามารถปฏิเสธความจริงที่ชั้นกล่าวได้

คิดว่าอย่างเร็วก็คงจนจบเทอมนี้ อย่างช้าก็.. ชั้นทิ้งให้ประโยคค้างไว้อย่างนั้น ยังไม่แน่ใจในคำตอบ

นานขนาดนั้นเชียวเหรอคะ เธอถามดวงตาสีน้ำเงินของเธอดูสลดลงเล็กน้อย

ลำพังแค่หาสมาชิกสภาน่ะ คงไม่นานขนาดนั้นหรอกค่ะ แต่ว่าถ้าเราต้องการจะเปิดแผนกมหาวิทยาลัยให้ทันตามกำหนดแล้วล่ะก็ บุคลากรเป็นเรื่องที่สำคัญมากนะคะ ชั้นให้เหตุผล สภาโกคุโจได้ตัดสินใจหลังจากพิธีจบการศึกษาแล้วว่า จะขยายโรงเรียนโดยเพิ่มแผนกมหาวิทยาลัย ซึ่งขณะนี้การก่อสร้างก็ดำเนินขึ้นแล้ว ในที่ว่างอีกพากนึงของเนินเขา

ชั้นมองเด็กสาวที่กำลังนั่งเท้าคาง ดูท่าเหมือนกำลังใช้ความคิด แหม.. ก็ไม่ได้หมายว่าชั้นจะไม่ได้กลับมาที่นี่เลยนี่คะ ยังไงชั้นก็จะรีบพาผู้ที่เหมาะสมมาให้คุณพิจารณาอยู่แล้ว ชั้นพยายามพูดให้เธอสบายใจ ส่วนเรื่องสหกรณ์โรงเรียนน่ะ ชั้นคิดว่าจะมอบความรับผิดชอบให้ริโนะกับอายุมุน่ะค่ะ ชั้นเปลี่ยนไปพูดถึงเรื่องของเด็กหญิงที่สามารถทำให้ประธานสนใจได้เสมอ

ริโนะเหรอคะ ประธานถามด้วยสายตาแสดงถึงความเป็นห่วง

ค่ะ เรื่องต่างๆที่ผ่านมาทำให้เธอโตขึ้นบ้างนะคะ แล้วก็ถ้ามาอายุจังและทุกคนคอยช่วยอยู่ด้วยล่ะก็ ฃั้นคิดว่าไม่เป็นไรแน่ค่ะ ชั้นพูดด้วยความมั่นใจ ไม่มีใครในสภาที่จะไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ เมื่อริโนะเดือดร้อน

แล้วหัวหน้าสายลับล่ะคะ ประธานถาม ดูเหมือนเธอจะยังลังเล

เรื่องนั้นน่ะ คิดว่าให้คุณคุองตัดสินใจดีกว่านะคะ ยังไงรองประธานก็เป็นผู้ที่ดูแลหน่วยนี้อยู่แล้ว คำตอบของชั้นดูเหมือนจะทำให้ประธานพอใจ

ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงค่ะ แต่ขอให้คุณแจ้งให้คนในสภาทราบด้วยนะคะ แล้วถ้าคุณต้องการอะไรก็รีบติดต่อมานะคะ ในที่สุดคานาเดะก็อนุญาติให้ชั้นทำในสิ่งที่ต้องการ

ขอบคุณค่ะ ชั้นตอบยิ้มๆพร้อมทั้งเดินออกจากห้องไป

เช้าวันรุ่งขึ้น คานาเดะก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นมินาโมะยืนขึ้นประกาศให้ทุกคนทราบระหว่างอาหารเช้าว่า เซย์นะได้ออกเดินทางไปเกียวโตด้วยรถไฟเที่ยวเช้า เพื่อที่จะไปสืบหาบุคคลที่เหมาะสมให้กับสภาเซโคไคและแผนกมหาวิทยาลัยที่จะเปิดใหม่ นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอคิดไว้เมื่อคานาเดะบอกให้เซย์นะแจ้งให้คนในสภาทราบ คานาเดะหันไปมองรองประธานนักเรียนหน่วยข่าวกรอง ท่าทีที่ไม่ได้แสดงให้เห็นถึงการแปลกใจเธอทำให้คานาเดะรู้ว่าอย่างน้อยเซย์นะก็จัดการเรื่องภายในหน่วยข่าวกรองก่อนที่จะออกเดินทาง

จบ... งงกันไปถึงไหนแล้ว..

Comment

Comment:

Tweet


Hi man!
#21 by tramadol (70.34.98.64) At 2006-11-16 05:00,
Hello.Thanks so much.
#20 by Kamagra (195.188.16.14) At 2006-11-03 05:12,
Very informative and very easy to navigate. I plan to return again. Thank you, excellent work.
#19 by Verry nice! (83.18.15.172 /127.0.0.1) At 2006-09-28 01:47,
Very interesting and professional site! Good Luck!
#18 by Halcion (203.113.13.3) At 2006-09-14 21:06,
Thanks so very much for taking your time to create this very useful and informative site. I have learned a lot from your site. Thanks!!
#17 by Honda Miami (87.248.183.183) At 2006-08-30 23:24,
ฤ๎แ๐๛้ ไๅํ
#16 by าๅ๑๒๎โ๎ๅ ๑๎๎แ๙ๅํ่ๅ (87.248.183.183) At 2006-08-30 23:13,
ฤ๎แ๐๛้ ไๅํ
#15 by าๅ๑๒๎โ๎ๅ ๑๎๎แ๙ๅํ่ๅ (87.248.183.183) At 2006-08-30 22:56,
Hi! best! :)
#14 by valium (72.36.223.73) At 2006-05-20 11:28,
Very best blog!
#13 by valium (72.36.223.73) At 2006-05-19 18:40,
very best blog!
#12 by paxil cr (72.36.223.73) At 2006-05-07 08:24,
Great site!
#11 by bontril (72.36.223.73) At 2006-05-06 19:37,
Well done
#10 by ultram (72.36.223.73) At 2006-05-05 11:29,
Even in the age of information it is often hard to find exactly what you want on the web
#9 by valium (64.92.171.106) At 2006-05-05 10:17,
ปไคโฒ๑ฐ๗ควคขค๋กขฅชฅ๓ฅ้ฅคฅ๓ฅทฅ็ฅรฅืคฮฅอฅรฅศฅ๏กผฅฏ มดน๑ECถจตฤฒ๑คฌNPOหกฟอฒฝ1
#8 by tramadol (72.36.223.73) At 2006-04-28 20:42,
You wouldn't xanax be asking How did not sold and buy xanax online!
#7 by xanax (72.36.223.73) At 2006-04-16 00:46,
Ultram buy ultram order ultram ultram mortgage cheap ultram
#6 by ultram (72.36.223.73) At 2006-04-11 05:53,
Meaning science is the study of how chemical substances!
#5 by buy tramadol (72.36.223.73) At 2006-04-11 02:41,
อืม.. ก็อยากให้แฮปปี้นะ แต่ที่ออกมางี้เพราะอย่างที่บอก เราไม่สามารถจิ้นเซย์นะวายกะใครได้ เพราะเจ๊แกก็ดูมีความสุขกะการดูแลน้องสาวจอมป่วนจนไม่ค่อยได้สนใจชาวบ้านนัก (จริงๆแล้วจิ้นไม้ได้เพราะอยากเก็บไว้เป็นของตัวเอง 555+)
ส่วนนานาโฮะนี่ ถ้าต้องเลือกจริงๆก็คงจิ้นนานาโฮะกะคุองเหมือนกัน แต่ในเมื่อมันฟิคเราจึงไม่จำเป็น555+

#1
>>สรุปว่า ฟิคท่านนี่ คุองคู่กับโคโตฮะ ส่วนนานาโฮะรับสมหวังไปทานหนึ่งกระป๋องเหมือนเซย์นะ สินะ คงถูกใจสาวกโคโตฮะแน่ๆเลย

เปล่า ไม่ได้สรุปอะไรเลย ก็เป็นฟิคเซย์นะ เพราะงั้นอะไรจะเกิดขึ้นกับ3คนที่เหลือเราไม่สน 5555+ สรุปคือคุองรู้ค.รู้สึกของโคโตฮะแค่นั้น แต่จะตอบไม่ตอบเราไม่สน

#2 งงเหมือนกันนะ.. 5555+
โทษทีเราเป็นคนคิดไรไม่ค่อยเรียงลำดับอ่ะนะ

#3 อืม.. อยากให้ใครสมหวังก็ไปจิ้นกันเอาเองละกัน ตามสบาย 55555+
ซักวันหนึ่งเมื่อสามารถจะมาแต่งฟิคขำๆให้มันสมหวังกันทุกคน
นานาโฮะ*ประธาน
คุอง*โคโตฮะ
เซย์นะ*ผู้ดูแล
อย่างงี้เป็นไงท่าน...

/me เผ่นหนีไป
#4 by ท่านอุซะ At 2005-12-22 14:56,
คุองxโคโตฮะ โคโตฮะxคุอง บันซาย~
ท่านอุซะน่ารักที่สุดเลยยยย
แต่เศร้าใจเหมือนกันนะเนี่ย T T ไม่อยากให้ใครไม่สมหวังเลยยย
*ขออนุญาตแอดบล็อคนะคะ ^^ (ให้ไม่ให้ก็แอดแล้วล่ะ หึหึ)
#3 by konochika At 2005-12-22 13:53,
ดีใจกับโคโตฮะ แต่ก็แอบสงสารเซย์นะ งงๆแฮะ
#2 by hikari ~聖光~ At 2005-12-22 13:19,
เซย์นะ ผู้เสียสละ สุดท้ายก็ไม่ได้บอกความรู้สึกจริงๆของตัวเองออกไป ฮือๆๆๆ

สรุปว่า ฟิคท่านนี่ คุองคู่กับโคโตฮะ ส่วนนานาโฮะรับสมหวังไปทานหนึ่งกระป๋องเหมือนเซย์นะ สินะ คงถูกใจสาวกโคโตฮะแน่ๆเลย