2005/Dec/21

ในที่สุดก็สรุปซะที.. รู้สึกสาวๆในสภาของเราจะค่อยๆโหดขึ้นๆเรื่อยๆแฮะ

Smile: Chapter#4 

รุ่นพี่เซย์นะ ริโนะร้องทักขึ้นจากโต๊ะของเธอบริเวณหลังห้องเรียน

ริโนะจัง อายุจัง เรียนเป็นยังไงบ้างคะ ชั้นถาม สีหน้าของริโนะดูสลดลงเล็กน้อย

เรื่องยุ่งๆที่เกิดขึ้นเทอมที่แล้วหลังจากประธานรับริโนะเข้ามาในสภา ทำให้สมาชิกส่วนใหญ่มีเวลาเรียนไม่พอ จนต้องต้องมาเรียนเสริมครึ่งวันในระหว่างปิดเทอม

นี่ ว่าแต่เธอน่ะ มีเวลาเรียนมากพอที่จะจบการศึกษาได้ยังไงกัน ฟุ๊ชจังถามขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนๆ

เรื่องนั้นน่ะ ความลับค่ะ ชั้นตอบ

คุณอายุมุคะ ขอคุยด้วยหน่อยได้มั๊ยคะ ชั้นถามเด็กสาวข้างๆริโนะที่ตอบรับและเดินตามชั้นออกมาจากห้องเรียน

ชั้นมีเรื่องสำคัญอยากจะให้อายุจังทำน่ะค่ะ ชั้นเอ่ยขึ้นหลังจากมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้พอที่จะได้ยินการสนทนาของเรา

เห๋.. แต่ปกติเรื่องแบบนั้นมันเป็นหน้าที่ของโคโตฮะไม่ใช่เหรอคะ อายุมุถามด้วยความแปลกใจ ไม่บ่อยนักที่หน่วยข่าวกรอง จะมอบหมายงานที่ไม่เกี่ยวข้องกับริโนะให้กับอายุมุ

เรื่องที่จะขอร้องคุณครั้งนี้ เป็นเรื่องที่ไม่มีทางขอให้โคโตฮะทำได้น่ะค่ะ แล้วก็จะให้เธอรู้ไม่ได้ด้วยนะคะ คุณจะสัญญาได้มั๊ยคะ ชั้นบอกอายุมุด้วยสีหน้าจริงจัง

หลังจากเห็นเธอพยักหน้า ชั้นถึงอธิบายสิ่งที่ต้องการให้เธอทำให้ฟังอย่างละเอียด ประสาททั้งห้ายังคงเฝ้าระวังสิ่งแวดล้อมรอบข้าง เรื่องในครั้งนี้จะให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาด อย่างน้อยก็จนกว่าจะทำสำเร็จ

แต่ว่า.. อายุมุดูตกใจไม่น้อยกับสิ่งที่ชั้นต้องการให้เธอทำ ทำแบบนั้น.. ถ้าสองคนนั้นจับได้ล่ะก็..

ถ้าเป็นแบบนี้นน่ะ ชั้นจะรับผิดชอบเองค่ะ ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ถ้าเรื่องแดงขึ้นมาล่ะก็ คนๆนั้นคงจะเดาได้ไม่ยากว่าคุณทำไปตามคำสั่งของชั้น ชั้นพูดขึ้นเมื่อเด็กสาวเห็นเด็กสาวข้างหน้าชั้นดูลังเล

ฝากด้วยนะคะ คุณอายุมุ ชั้นพูดก่อนที่หันหลังเดินจากไป

........................

ชั้นรู้ว่าอายุมุจะทำตามชำสั่งของชั้น ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เห็นด้วยก็ตาม นั่นเป็นข้อแตกต่างอย่างนึงของสายลับทั้งสอง ชั้นไม่โทษอายุจังที่มีท่าทางลังเลกับคำสั่งของชั้น แม้แต่ตัวชั้นเองยังไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ตัดสินใจไปทำเป็นสิ่งที่ถูกต้อง ชั้นรู้แต่เพียงคราวนี้สิ่งที่กำลังจะทำ ไม่ใช่เพื่อมินาโมะ ไม่ใช่เพื่อประธานหรือเพื่อสภา แต่เพื่อตัวชั้นเอง

2 วันต่อมา

..........................

ตั้งแต่ตระกูลคินโจยื่นมือเข้ามาให้ความช่วยเหลือ เรื่องภายในโรงเรียนก็สงบลงกว่าเดิมมากเลยค่ะ ชั้นกล่าวสรุปสถานการณ์ภายในโรงเรียนให้ประธานและคุองฟัง

นี่มันอะไรกัน.. นานาโฮะโวยวายหลังจากกระแทกห้องของประธานเสียงดัง พร้อมกับโยนซองสีน้ำตาลลงบนโต๊ะกาแฟจนของที่อยู่ภายในหล่นกระจัดกระจายลงบนโต๊ะ

ชั้นรู้ดีว่ากระดาษที่กระจัดกระจายอยู่นั้นคืออะไรโดยไม่จำเป็นต้องก้มลงไปมอง แต่เด็กสาวที่นั่งอยู่ข้างๆชั้นดูจะช็อกกับสิ่งที่เห็น

สิ่งที่กระจัดกระจายอยู่ข้างหน้าชั้นคือโปรไฟล์ของฟูจิซาว่า โคเคียวสายลับขององกรณ์นาฟเลสที่โคโตฮะเป็นคนรวบรวมไว้ แน่นอนในจำนวนรูปมากมายที่กระกระจายอยู่นั้น มีรูปของคุองกับชายคนนั้นรวมอยู่ด้วย ชั้นรู้สึกว่าไหล่ของเด็กสาวที่นั่งอยู่ข้างๆชั้นเริ่มสั่นเบาๆ แต่ก็ไม่กล้าหันกลับไปดู เกรงว่าภาพที่เห็นจะทำให้ชั้นหวั่นไหวจนไม่สามารถทำตามแผนต่อไปได้ ชั้นยืนขึ้นพยายามทำน้ำเสียงให้เป็นปกติ และพูดขึ้นอย่างใจเย็น

เรื่องนี้เป็นเรื่องภายในหน่วยข่าวกรองนะคะ ชั้นไม่คิดว่าเราจำเป็นจะต้องอธิบายให้คุณฟัง คำพูดของชั้นดูจะยิ่งทำให้นานาโฮะโกรธมากขึ้น

อะไรกัน คนในหน่วยคุณติดต่อกับสายลับของศัตรู แล้วยังจะมาบอกว่าไม่เกี่ยวกับพวกชั้นอีกเหรอะ ความปลอดภัยของประธานน่ะเป็นความรับผิดชอบของชั้นนะ ถึงนานาโฮะตะคอกคำพูดเหล่านั้นใส่หน้าชั้น แต่สายตาของเธอกลับเหลือบไปมองเด็กสาวที่ยังงคงนั่งอยู่บนโซฟาโดยไม่พูดอะไรซักคำ

เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ สายลับขององค์กรณ์นาฟเลสตอนนี้อยู่ในความควบคุมของตระกูลแล้ว ถ้าไม่เชื่อถามพี่ชายคุณดูก็ได้นะคะ และถึงเรื่องความปลอดภัยของประธานจะเป็นหน้าที่ของคุณ แต่เรื่องการดูแลข้อมูลทุกอย่างน่ะ เป็นความรับผิดชอบเด็ดขาดของพวกเรานะคะ คำตอบของชั้นทำให้นานาโฮะชะงักไป

ถ้ามีเรื่องจะพูดแค่นี้ล่ะก็ชั้นขอตัวก่อนนะคะ ชั้นเดินออกจากห้องช้าๆ แต่ในใจกลับอยากหายตัวไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด ชั้นรู้สึกถึงสายตาคู่นั้นของหญิงสาวผมสีม่วงที่นั่งท้าวคางอยู่หลังโต๊ะตัวโต กำลังจ้องทะลุเข้าไปถึงส่วนที่ลึกที่สุดจิตใจของชั้น

นี่เธอคิดจะปิดบังชั้นไปถึงเมื่อไหร่กัน.. นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่ชั้นได้ยินก่อนจะปิดประตูห้องเบาๆ

.................................

ตั้งแต่คืนนั้นทุกครั้งที่ชั้นหลับตาลงก็ถูกหลอกหลอนด้วยฝันแบบเดียวกัน ฝันถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้น ถึงมือที่หยาบกร้านจากการฝึกฝนที่ก่อให้เกิดความรุ่มร้อนทุกครั้งที่สัมผัสกับผิวของชั้น ถึงเสียงครางเบาๆในลำคอที่บอกให้ชั้นรู้ว่าเธอกำลังรู้สึกดีเพียงเท่านั้น.. ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกริมฝีปากจากเธอ ในตอนนั้นชั้นเองก็รู้สึกโล่งใจ เพราะถ้าชื่อที่เธอเรียกออกมาในยามที่เธอเคลิบเคลิ้มจนลืมตัว กลับไม่ใช่ชื่อของชั้น ชั้นคงไม่มีทางเก็บความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ลึกภายในจิตใจของชั้นได้อีกต่อไป คืนนั้นชั้นสัมผัสทุกซอกทุกมุมของร่างกายเธอราวกับต้องการจะจดจำมันให้ได้ทั้งหมด เพราะกลัวว่า รุ่งเช้าเมื่อตื่นขึ้นมาทุกอย่างจะกลายเป็นเพียงความฝัน ชั้นยังจดจำความรู้สึกเมื่อริมฝีปากอันอบอุ่นของเธอสัมผัสกับผิวบริเวณใต้ใบหูของชั้นได้เหมือนมันเพิ่งจะเกิดขึ้น ความรู้สึกเมื่อริมฝีปากนั้นค่อยๆจูบเบาๆไล่ต่ำลงมาจนถึงลำคอของชั้น คอ..

ชั้นลืมตาขึ้น ทุกประสาทสัมผัสตื่นตัว เมื่อรู้สึกถึงแรงบีบบนลำคอ สิ่งแรกที่ชั้นเห็นคือดวงจากลมโตสีน้ำตาลเข้มที่เต็มไปด้วยความโกรธ

สวัสดีค่ะ คุณโคโตฮะ ชั้นกล่าวทักเด็กสาวที่นั่งคร่อมร่างของชั้น มือข้างนึงกดหน้าอกของชั้นลงบนเตียง ส่วนอีกข้างบีบลำคอของชั้นไม่แรงถึงขนาดทำให้หายใจไม่ออก แต่ก็แรงพอที่จะทำให้รู้ว่าเธอเป็นฝ่ายที่เหนือกว่า ดูเหมือนว่าการทักทายอย่างปกติของชั้นจะทำให้เธอยิ่งไม่พอใจ มือขวาของเธอออกแรงเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

คุณคิดจะทำอะไรของคุณคะ คุณเซย์นะ เธอถาม

รู้เร็วจังนะคะ อย่างที่คิดจริงๆ คุณดูจะนำอายุจังอยู่หนึ่งก้าวเสมอเลยนะคะ ชั้นพูดขึ้นในระหว่างที่ลองขยับแขนทั้งสองข้าง เพื่อทดสอบว่าโอกาสที่ชั้นจะหนีได้โดยที่เราทั้งสองคนไม่ต้องเจ็บตัว มีมากแค่ไหน

อย่าพยายามดีกว่าค่ะ ชั้นเอาจริงนะคะ คำเตือนของเธอเป็นความจริง เพราะจากที่ชั้นทดสอบโคโตฮะนั่งคร่อมแขนทั้งสองข้างของชั้นไว้กับลำตัว โดยไม่มีช่องว่างให้ขยับได้แม้แต่น้อย ถ้าชั้นต้องการจะเป็นอิสระ ก็คงจะต้องต่อสู้กันจนฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเจ็บตัวอย่างแน่นอน คิดได้เช่นนั้นชั้นจึงตัดสินใจรอโอกาสต่อไป

เรื่องที่ชั้นทำไป มันก็ไม่ได้เกี่ยวกับคุณไม่ใช่เหรอคะ คนที่เรียกคุองว่าคนทรยศก็คือคุณเองไม่ใช่เหรอคะ ชั้นเอ่ยปากถาม คุองน่ะ ถึงจะไม่ใช่คนที่จะแสดงความรู้สึกออกมาให้คนอื่นเห็นง่ายๆ แต่เธอเองก็เสียใจนะคะ ที่คุณเกลียดเธอ ชั้นพูดต่อ เมื่อเห็นเด็กสาวตรงหน้าเงียบไป

เกลียด.. เสียงของเด็กสาวแผ่วเบา เหมือนต้องการจะพูดกับตัวเอง

ไม่ใช่หรอกเหรอคะ ก็ท่าทีของคุณน่ะ.. ชั้นยังคงพูดต่อไป สายตาของเด็กสาวด้านบนยังคงเย็นชา ไม่แสดงความรู้สึกใดๆออกมา

แต่ถ้าเกลียดคงไม่เป็นเดือดเป็นร้อนจนทำถึงขนาดนี้ หรือว่ารักแต่กลัวความเจ็บปวดคะ ชั้นพูดทีเล่นทีจริง แต่แรงบีบที่คอของชั้นที่เพิ่มมากขึ้นจนแทบทำให้หายใจไม่ออกเป็นสิ่งที่บอกชั้นว่าคำพูดของชั้นไม่ได้ห่างไกลจากความจริงนัก

ถ้าแบบนั้นน่ะ ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือคะ ถ้าทั้งสองคนทะเลาะกัน คุณก็จะได้ในสิ่งที่คุณต้องการ ชั้นเองก็ได้ในสิ่งที่ชั้นต้องการ เรามาร่วมมือกันมั๊ยคะ ชั้นรู้สึกว่ามือซ้ายที่กดหน้าอกของชั้นอยู่ถูกยกออกไป ก่อนที่ชั้นจะรู้สึกเจ็บแปลบที่ใบหน้าด้านขวา สายตาของชั้นไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธออีกต่อไปเมื่อศรีษะของชั้นหันตามแรงจากฝ่ามือของเธอ แต่นั่นก็ทำให้ฃั้นเหลือบไปเห็นดวงตาสีฟ้าที่เต็มไปด้วยความโกรธที่ซ่อนอยู่ในมุมมืดมุมหนึ่งของห้องก่อนที่มันจะหายไป..

เงียบเถอะค่ะ มือที่บีบคอชั้นอยู่เปลี่ยนไปจับคอของเสื้อของชั้น คนอย่างคุณน่ะ ไม่มีทางเข้าใจหรอกความสุขของการได้อยู่ใกล้ๆคนที่คุณรัก ความสุขของการได้เห็นคนที่คุณรักมีความสุข ถึงแม้จะไม่ใช่กับคุณ คนเห็นแก่ตัวแบบคุณน่ะ ไม่มีทางเข้าใจหรอกค่ะ

คุณจะบอกว่าคุณมีความสุขเวลาเห็นคุองหัวเราะอยู่กับนานาโฮะงั้นเหรอคะ ไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยหรือคะ ชั้นว่าคุณกำลังหลอกตัวเองอยู่นะคะ ชั้นตอบ ยังไม่หันกลับไปมองใบหน้าเด็กสาวด้านบน

เจ็บปวดซิคะ แต่ก็ยังน้อยกว่าการต้องทนเห็นรอยยิ้มเศร้าๆของเธอโดยที่รู้ว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้เลย.. เธอตอบด้วยเสียงสั่นเครือ

แล้วรู้ได้ยังไงคะว่าคุณทำอะไรไม่ได้ คุณรู้ได้ยังไงคะว่าคุณไม่สามารถทำให้เธอมีความสุขได้ ทำไมคุณถึงคิดว่าคุณด้อยกว่านานาโฮะล่ะคะ ชั้นถาม ลึกๆอยากบอกเธอว่าสำหรับชั้น เธอมีค่ามากว่านานาโฮะมากมายนัก

ก็เพราะคุณนานาโฮะคือคนที่เธอรักไงคะ.. เด็กสาวตอบด้วยน้ำเสียงเหมือนจะยอมแพ้

คุณฟังมาจากปากของเธอเหรอคะ นี่เหรอคะความรักของคุณ คือการยอมแพ้ทั้งๆที่ไม่ลองต่อสู้ คือการปล่อยโอกาสไปทั้งๆที่ยังไม่รู้ความจริงงั้นเหรอคะ ชั้นน่ะคิดว่าความรักคือการต่อสู้ให้ได้มามากกว่านะคะ คุณเองก็คิดแบบนั้นใช่มั๊ยคะ คุณคุอง ชั้นถือโอกาสที่เด็กสาวตรงหน้าชั้นกำลังช็อคพลิกตัวออกมาจนเป็นอิสระ

ดูเหมือนว่าคุณจะไม่ใช่คนเดียว ที่มีธุระกับชั้นในคืนนี้นะโคโตฮะ ชั้นพูดพลางลุกชั้นจากเตียง โคโตฮะยังคงจ้องมองเงาของหญิงสาวที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืออย่างไม่เชื่อสายตา ดวงตาสีฟ้าที่ซ่อนอยู่ในความมืดจ้องมองชั้นราวกับกำลังพยายามทำความเข้าใจเหตุผลของสิ่งที่ชั้นทำลงไป หรือบางทีเธออาจกำลังตัดสินใจว่าเธอยังต้องการจะแก้แค้นชั้นอย่างที่ตั้งใจอยู่อีกหรือไม่

ชั้นเดินไปหยิบชุดปฐมพยาบาลสีขาวที่ไม่เคยมีโอกาสได้ใช้มาก่อนจนกระทั่งเมื่อไม่กี่คืนที่ผ่านมา พยายามบังคับให้มือหยุดสั่น ในใจชั้นรู้ดีว่าสิ่งที่ชั้นกำลังจะหยิบยื่นให้คุองในคืนนี้ไม่ใช่แค่เพียงกล่องสีขาวใบเล็กๆในมือของชั้น แต่กลับเป็นสิ่งที่มีค่ากว่านั้นมากมาย มากกว่าทุกๆสิ่ง

ดูเหมือนแผลของคุณโคโตฮะจะเปิดอีกแล้วนะคะ คุณช่วยจัดการให้ทีซิคะชั้นเอ่ยเบาพลางยื่นกล่องปฐมพยาบาลออกไปข้างหน้า คุองยังคงมองชั้น แต่สิ่งที่ปรากฏในแววตาของเธอเปลี่ยนจากความโกรธแค้นที่ชั้นเห็นในตอนแรก มาเป็นความสงสัยและดูเหมือนว่าจะแฝงไว้ด้วยความสงสาร ชั้นหลบสายตาเธอก้มลงมองเจ้ากล่องใบเล็กๆในมือ ในใจหวังอย่างยิ่งว่าเด็กสาวผมยาวข้างหน้าชั้นจะปฏิเสธไม่รับมัน แต่เมื่อสายตาของชั้นมองเห็นมือเล็กๆที่เอื้อมมาหยิบกล่องสีขาวไป ชั้นก็ใจหายอยากดึงมันกลับมากอดไว้อย่างหวงแหน แต่เมื่อตัดสินใจไปแล้วจึงต้องยอมปล่อยไป ชั้นหันหลังเดินออกจากห้องแล้วปิดประตูเบาๆโดยไม่ได้หันกลับมามองเด็กสาวทั้งสองอีก

.....................

ในขณะที่เดินกลับไปยังหอพักของสภาชั้นนึกกลับไปถึงคำพูดของโคโตฮะ ความสุขของการได้อยู่ใกล้ๆคนที่คุณรัก ความสุขของการได้เห็นคนที่คุณรักมีความสุข ถึงแม้จะไม่ใช่กับคุณ คนเห็นแก่ตัวแบบคุณน่ะ ไม่มีทางเข้าใจหรอกค่ะ 

เรื่องแบบนั้นน่ะ คนอย่างชั้นคงไม่มีทางเข้าหรอกค่ะ ชั้นพูดพลางหัวเราะกับตัวเอง ก็สิ่งที่ชั้นรู้สึกในตอนนี้น่ะมันช่างแตกต่างจากความสุขยิ่งนัก..

.......

Comment

Comment:

Tweet