2005/Dec/21

ตอน3นี้ยาวและงงๆหน่อยนะท่าน เลยขอแบ่งออกเป็น5ส่วน เพื่อลดความงง

แล้วที่ทำให้เนื้อเรื่องของตอนนี้ อ่านแล้วงงๆอีกเรื่องก็เพราะแฟลชแบ็คเยอะ.. ขออธิบาย..

เรื่องในตอนนี้ทั้งหมด (ยกเว้นตอนเกริ่นกับตอนปิด) เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้น ส่วนไอ้ที่ตัวเอียงๆ เป็นแฟลชแบ็คที่เกิดขึ้นในอดีตนะ จริงๆเป็นคนไม่ชอบตัวเอียงๆ อ่านยาก แต่ไม่รู้จะทำไง จะเล่นสีก็ขี้เกียจเลือกสี

Note:ทุก Part ต่อกันหมดเลยนะคะ ถ้าอย่างตอนต้นของ part แล้วงง ก็กลับไปดูตอนสุดท้ายของ part ก่อนเอานะคะ

..จบจบ C-3 ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะคิดออก.. แต่คิดว่าเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้น แล้วก็คงจะตัดออกไปได้ชัวร์อีกคนนึง ส่วนที่เหลือ ขอตัดสินใจอีกสักตอน2ตอน.. จริงๆเราก็อยากเร่งตัดสินใจเหมือนกัน เพราะเขียนทั้งๆที่ยังไม่รู้แบบนี้ทำให้มีหลุดไปเยอะ ตัดสินใจได้เมื่อไหร่ อาจจะต้องกลับมาแก้นิดหน่อย

Smile: Chapter 3 - The Beginning

Part#1: Strength

ถ้าจะบอกว่าทุกอย่าง เริ่มขึ้นจากคืนนั้นก็คงจะเป็นการโกหก เพราะความรู้สึกของชั้นได้เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆโดยที่ชั้นเองก็ไม่รู้ตัว บางทีมันอาจจะเริ่มตั้งแต่ตอนที่ชั้นถูกส่งออกไปสืบเรื่องของเธอ ก่อนที่เธอจะรู้จักชั้นในฐานะของคัทซึระ เซย์นะอีกล่ะมั๊ง

แต่เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้นก็เป็นสิ่งที่ทำให้ชั้นตัดสินใจ ทำในสิ่งที่ชั้นเคยสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ทำมาตลอด

ความสุข.. เป็นสิ่งที่ใครๆยอมทำทุกอย่างได้เพื่อมันมา

คืนก่อน

................................

ถ้าไม่มีใครเป็นอะไรก็ดีซินะ...

นานาโฮะคะ ทางซ้ายอีก100เมตร มีศัตรูซุ่มอยู่ ระวังด้วยนะคะ

ไม่ใช่ค่ะ ทางซ้ายมือ มือที่คุณใช้ถือชามน่ะค่ะ

ชั้นรู้อยู่แล้วน่า นานาโฮะตะโกนกรอกไมค์ของเธอ ชั้นหัวเราะเบาๆ กับน่ารักของรองประธานหน่วยจู่โจม ใบหน้าจริงจังของเธอทำให้ชั้นนึกถึงการสนทนาของเราเมื่ออาทิตย์ก่อน

1วันก่อนพิธีสำเร็จการศึกษา

......

จะดีหรือคะ อันตรายคราวนี้น่ะ มาจากภายนอก จะไม่เหมือนกับครั้งก่อนๆแล้วนะคะ ชั้นพยายามจะอธิบายถึงอันตรายที่กำลังคลืบคลานเข้ามาให้นานาโฮะเข้าใจ

ถ้าเธอกลัว ก็ออกไปซิ คำพูดที่สวนกลับมา ทำให้ชั้นชะงักไปเล็กน้อย

ถ้าคานาเดะไม่คิดจะหนีแล้วล่ะก็ ชั้นก็จะไม่บังคับหรอก ความฝันของชั้นน่ะ ไม่ได้แค่จะปกป้องคานาเดะหรอกนะ แม้แต่ความฝันของเธอ ชั้นก็ปกป้องมันไว้ด้วยมือของชั้นเอง สีหน้าของรองประธานหน่วยจู่โจมที่เปี่ยมไปด้วยความุ่งมั่น ช่างงดงามจนทำให้ชั้นต้องอิจฉา ชั้นมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ

เอ่อ.. มองอะไรน่ะ เธอหลบสายตาพยายามซ่อนความเขินอายไว้

ปล่าวนี่คะ ชั้นตอบ ในใจหวังว่าสักวันนึงชั้นเองก็อยากทำอย่างเธอได้บ้าง อยากจะบอกความฝันของชั้นให้คนอื่นได้รับรู้ คนๆนั้นที่ชั้นอยากจะปกป้อง

.......

.......

Smile: Chapter 3 - The Beginning

Part#2:ยังไม่ได้ตั้ง

....

ชั้นดึงสมาธิ กลับมาที่จอมอนิเตอร์ที่เรียงรายอยู่ตรงหน้าแต่มันทำให้ฉันอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ ก็มอร์นิเตอร์พวกนี้ทำให้ฉันนึกถึงสีหน้ามายูระ ตอนที่เธอเห็นพนักงานรักษาความปลอดภัยขนอุปกรณ์พวกนี้เข้ามาติดตั้งน่ะซิ

......

คุณคุอง คุณเซย์นะ นีมันอะไรกันค๊า~~ ชั้นได้แต่ยิ้มให้กับเด็กสาวที่ถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้น ในใจแอบคิดว่าเพราะท่าทางของเธอเวลาโดยแกล้งน่ารักแบบนี้น่ะซิ เธอถึงได้ถูกแกล้งอยู่เรื่อยๆ คุองหันมาพยักหย้ากับชั้น ใบหน้าคุองมีรอยยิ้มที่ชั้นบอกชั้นว่าเธอเองก็คิดแบบเดียวกัน

ก็อุปกรณ์รักษาความปลอยภัย ที่เตรียมไว้สำหรับเทอมหน้ายังไงล่ะคะ ชั้นตอบเธอในขณะที่ก้มลงไปช่วยเธอลุกขึ้นยืน

แล้วคะ.. ค่าใช้จ่าย... เธอพูดเสียงสั่นๆ ดวงตาฉายแววหวาดกลัว ราวกับว่าชีวิตของเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย

แน่นอน ก็ต้องมาจากงบประมาณซิคะ ชั้นยืนยันสิ่งที่เธอไม่อยากได้ยิน คุองที่อยู่ข้างๆชั้นพยักหน้าเห็นด้วย เธอเองก็ดูสนุกไปกับปฏิกิริยาของมายูระไม่น้อย

.... คุณคุอง คุณเซย์นะ BAAKAAA~~~

......

วันนี้แค่นี้ก่อน ไว้เจอกันวันหยุดลองวีคเอ็นครั้งต่อไป.. แป้ว..

Smile: Chapter 3 - The Beginning

Part#3:

เสียงบี๊บถี่ๆดึงความสนใจของชั้นกลับมายังที่สิ่งที่อยู่ตรงหน้า

ซายูริจัง เรนจัง ผู้บุกรุกเพิ่งหลบหนีผ่านหน้าโรงยิมมุ่งหน้าไปทางห้องสมุดอยู่ค่ะ ฝากด้วยนะคะ ชั้นกรอกเสียงใส่อุปกรณ์สื่อสาร

รับทราบค่ะ ทั้งสองตอบมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แต่ก็แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า

ทุกอย่างเป็นไปเหมือนที่คาดไว้ ถึงเรื่องยุ่งๆระหว่างคานาเดะและกระกูลจิงงูจิจะจบไปแล้ว แต่เรื่องยุ่งๆ ข่าวลือที่ว่าผู้สืบทอดตัวจริงของตระกูลจิงงูจิผู้ที่ถือสัญลักษณ์วีคิคังอยู่ในรั้วโรงเรียนมิยากามิ ทำให้สถานการณ์ไม่สงบในโรงเรียนเพิ่มมากขึ้น ชั้นนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องรักษาความปลอดภัย ภายในใจภาวนาขอให้ทุกคนกลับมาอย่างปลอดภัย

อายูมุ พบผู้บุกรุกพกอาวุธปืนในเขต E-13 คุณช่วยไล่ต้อนทาร์เก็ตไปที่หน้าตึกสภาด้วยนะคะ คาโอริจะไปสมทบคุณที่นั่นค่ะ จนกว่าจะถึงตอนนั้น อย่าเข้าเผชิญหน้ากับศัตรูเด็ดขาดนะคะ ชั้นสั่งการ พร้อมกับมองดูภาพเด็กสาวกระโดดไปจากต้นไม้ต้นหนึ่งไปยังอีกต้นหนึ่งอย่างคล้องแคล่ว ไม่นานนักระเบิดควัน2-3ลูกก็ระเบิดขึ้นรอบๆทาร์เก็ตในบล็อค E-13 ทุกอย่างเป็นไปตามแผน จนกระทั่งชั้นได้ยินเสียงร้ิองตกใจ

ปังๆๆ

ว๊าย

ชั้นลุกขึ้นยืนมองดูหน้าจออย่าตกใจ แต่สิ่งที่เห็นกลับกลับมีเพียงควันหนาถึบกับเงาคนลางๆของชายชุดดำ

อายุจัง.. ลมหายใจชั้นหยุดลงชั่วครู่

....

ไม่เป็นไรค่ะ ลื่นล้มนึดหน่อยน่ะค่ะ ภาพของเธอปรากฏบนจอภาพข้างๆ กำลังโบกมือให้กับกล้องรักษาความปลอดภัย ใบหน้าของเธอเหมือนกำลังหัวเราะเขิน ทำให้ชั้นโล่งใจและกลับมาหายใจอีกครั้ง

ทำให้ชั้นตกใจบ่อยๆแบบนี้ก็แย่ซิคะ ชั้นพูดพร้อมกับหัวเราะน้อยๆ ให้เรารู้ว่าไม่ได้โกรธ เธอแลบลิ้นให้กล้องเขินๆพร้อมกับก้มหัวขอโทษ ทำให้ชั้นนึกถึงเรื่องวันนั้น วันที่เราเจอกันเป็นครั้งแรก

...............

เร็ว ชั้นคิดในใจ ขณะที่กำลังไล่ตามเด็กสาวที่กำลังกระโดดไปมาอยู่เหนือวันของชั้น ท่าทางเราจะต้องออกปฏิบัติหน้าที่บ่อยกว่านี้แล้วมั๊ง พักหลังๆนี่ไม่ค่อยมีบท ทำอะไรทีก็ติดๆขัดๆไปหมด ชั้นนึกขณะที่สายตามองหาเด็กสาวที่หายไปหลังในป่าถึบ

ว๊าย.. เสียงร้องของเธอทำให้ชั้นรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน

ชั้นเดินเข้าไปใกล้ๆพร้อมยื่นมือให้กับเด็กสาวที่ล้มอยู่มือกำลังจับศรีษะ เป็นอะไรรึปล่าวคะ ชั้นถาม เธอมองชั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย สวัสดีตอนเย็นค่ะ คุณโอเมะ อายุมุ

คุณเป็นใคร เธอดูตกใจ แต่พยายามซ่อนไม่ให้ชั้นรู้

คัทซึระ เซย์นะ จากโรงเรียนมิยากามิค่ะ ชั้นมาในฐานะตัวแทนของคนที่อยากพบคุณค่ะ ชั้นตอบเธอด้วยประโยคที่คุ้นเคย

คนที่อยากพบ ใครกันคะ เธอถามด้วยความสงสัย ยังคงไม่มีทีท่าว่าจะยื่นมือมารับความช่วยเหลือจากชั้น

คนที่อยากจะทำให้ความฝันของคุณเป็นจริงค่ะ คนที่สามารถทำให้ความฝันของตุณเป็นจริงได้ พรุ่งนี้ตอนตะวันตกดิน เค้าจะรออยู่ที่ดาดฟ้าตึกจิงงูจิเอ็นเตอร์ไพร์สนะคะ ชั้นหันหลังเดินจากมา แต่ก็อ